ΑΓΓΕΛΙΕΣ - ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ - ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ   

 

Μέλος της "ΔΕΞΙΟΤΗΤΑΣ" (Όμιλος Προστασίας & Ανάπτυξης Δεξιοτήτων)

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018
13:17:02

 

 

 

Μια "διαφορετική μάννα"

Γεωργία Γουναδάκη

 

 

Μητέρα παιδιού με διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές
Μια ’’ διαφορετική ‘’ μάνα
H χαρά της γέννησης ενός παιδιού, είναι ίσως το υπέρτατο συναίσθημα για τον γονιό και ιδιαίτερα για την μητέρα. Ο ερχομός του στην ζωή, συνοδεύεται από όνειρα και επιθυμίες που ανυπομονεί να εκπληρωθούν.
Άλλωστε και ο ίδιος ο θεσμός της οικογένειας,ένας απ’τους ρόλους που επιτελεί, είναι η κοινωνική αποδοχή των μελών του και η ενσωμάτωση τους στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο. Το οποίο δεν ενσωματώνει εύκολα τις αποκλίσεις, το ‘’διαφορετικό’’.

Κώδικες μιας νοοτροπίας που έχει ενσωματωθεί στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε έννοιες όπως, ευτυχία, καταξίωση, υπερηφάνεια, περνάνε μέσα απ΄ τον ερχομό του παιδιού μας, σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Φυσικά, καμία από εμάς δεν έχει διδαχτεί την ‘’τέχνη’’ της μητρότητας. Λειτουργούμε αποκλειστικά με το ένστικτο και το συναίσθημα,αφήνοντας το ίδιο το παιδί μας να μας καθοδηγήσει. Τα ορόσημα της εξέλιξής του, (το πρώτο βλέμμα, το πρώτο χαμόγελο, το άκουσμα της λέξης ‘’μαμά’’, ο πρώτο βήμα) είναι αρκετά για να μας κάνουν να νοιώσουμε την πληρότητα και την δικαίωση. Είναι συναισθήματα και εμπειρίες που τις θεωρούμε δεδομένες...

Τί συμβαίνει όμως,όταν τα πράγματα έρθουν αλλιώς? Όταν τα παραπάνω ορόσημα δεν αφορούν το δικό μας παιδί, όταν πρέπει να ακολουθήσουμε άλλο δρόμο?


Δεν θέλω να ακολουθήσω τον συλλογιστικό τρόπο των ‘’ειδικών’’ πάνω στο θέμα. Άλλωστε τα άρθρα και οι μελέτες που έχουν γραφτεί πάνω στην ψυχολογία της μητέρας ενός ‘’διαφορετικού’’ παιδιού,είναι άπειρα. Η βιωματική προσέγγιση,  απ’την άλλη, κρύβει την παγίδα της συναισθηματικής φόρτισης. Αυτή, είναι και η μεγαλύτερη δυσκολία για την ‘’διαφορετική’’ μητέρα: H διαχείριση των συναισθημάτων της...

Εδώ εντοπίζεται το μεγαλύτερο κενό, δηλαδή στην ψυχολογική στήριξη της μητέρας. Βγαίνοντας απ’ την πόρτα του νοσοκομείου με την γνωμάτευση στο χέρι, πού πρέπει να στρέψει το βλέμμα της?

Ακόμα και όταν στήνεται ο θεραπευτικός σχεδιασμός και η παρέμβαση, αυτή που καλείται να παίξει τον βασικό ρόλο είναι η μητέρα. Δεν δίνεται, όμως σημασία στις δικές της αντοχές, δεν την βοηθάει κανείς στο να αποδεχτεί αυτόν τον ρόλο για τον οποίο δεν είναι προετοιμασμένη.

Είναι καθαρά, λοιπόν, θέμα συγκυριών και προσωπικότητας η , όσο το δυνατόν , ανώδυνη αποδοχή του χαρακτηρισμού,   “μητέρα ανάπηρου παιδιού’’, απ’ την ίδια.

Στην χώρα μας, τα άτομα με αναπηρία υπολογίζονται σε 1 εκατομμύριο, η πλειοψηφία των ατόμων αυτών έχουν κάποια νοητική αναπηρία. Σε αυτόν τον αριθμό, άν προσθέσουμε και τα μέλη της οικογένειας που σχετίζονται άμεσα μαζί τους (γονείς-αδέλφια), μπορούμε να καταλάβουμε το μέγεθος της επίδρασης που υπάρχει. Παράλληλα,όμως αναρωτιέται κανείς, πού βρίσκονται όλα αυτά τα άτομα εφόσον στην καθημερινή μας ζωή πολύ σπάνια τα βλέπουμε , έστω και να κυκλοφορούν στον δρόμο...

Ένα μικρό παιδάκι, ακόμα και μέσα στην διαφορετικότητά του, είναι σε μεγαλύτερο βαθμό αποδεκτό απ’ τον κοινωνικό περίγυρο. Μπορείς να βγάλεις βόλτα με το καρότσι το 4χρονο αυτιστικό παιδί σου,χ ωρίς να προβληματίζεσαι για ενδεχόμενη ‘’αντικοινωνική’’ συμπεριφορά του.

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με έναν ενήλικα νοητικά ασθενή, ιδιαίτερα όταν χαρακτηρίζεται ως ‘’βαρύ περιστατικό’’... Για τους περισσότερους γονείς η σχέση τους με τους γύρω σημαίνει αδιαφορία, οίκτο ακόμα και απέχθεια. Δεν είναι εύκολο να μπαίνεις συνεχώς στην διαδικασία να εξηγείς,να καταπιέζεσαι, να θυμώνεις και πολλές φορές να ντρέπεσαι...

Τα χρόνια μέχρι την εφηβεία των παιδιών αυτών, είναι ο χρόνος που οι γονείς δίνουν τον πολυδάπανο και ψυχοφθόρο αγώνα της εκπαίδευσής τους. Χωρίς να υπάρχουν δημόσιοι ‘’ειδικοί’’ χώροι εκπαίδευσης τους, (μεγάλο κεφάλαιο προς ανάλυση...), καταφεύγουν σε αμφιβόλου ποιότητας ακριβοπληρωμένα κέντρα ειδικής αγωγής,συνεδρίες κατ’ οίκον, διαρκής αγώνας! Μετά την εφηβεία όμως, τί γίνεται? Τότε όλες οι πόρτες κλείνουν, με την δικαιολογία ότι το παιδί είναι ‘’βαρύ περιστατικό’’... Αντιμετωπίζεται ως περιστατικό και όχι ως ισόνομος και ισότιμος πολίτης...

Σε μία χώρα που η λέξη “ίδρυμα’’ μας φέρνει στο μυαλό εικόνες εγκατάλειψης και κακοποίησης... Που η έκφραση ‘’κλεισμένο στο σπίτι’’ αυτόματα μας θυμίζει το Κωσταλέξι! Εδώ,η μάνα και ο πατέρας, βιώνει την απόγνωση. Ιδιαίτερα όταν έχουν μεγαλώσει πια ή αντιμετωπίζουν προβλήματα συνήθως υγείας ή οικονομικά.

Πολύ πρόσφατα, έγιναν γνωστά δύο περιστατικά μητέρων με αυτιστικά παιδιά όπου η μία του αφαίρεσε την ζωή και η άλλη έδωσε τέλος στην δική της. Κάποιοι έσπευσαν να κρίνουν, κάποιοι να καταδικάσουν... Όμως κανένας δεν αναρωτήθηκε, τί θα μπορούσε να αλλάξει ώστε να μην ξανασυμβεί τέτοια τραγωδία!
Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό,είναι ότι οι ίδιες οι οικογένειες πρέπει να διεκδικήσουν για λογαριασμό των παιδιών τους,αυτά που τυπικά δικαιούνται. Πληροφόρηση, υποστήριξη, εξασφάλιση...Πρέπει να βρουν την δύναμη να ελέγξουν τα αρνητικά συναισθήματα πένθους, θλίψης, θυμού και να περάσουν σε διαδικασία δράσης.

Μια κοινωνία με εξελικτική δυναμική, που θέλει να αποτινάξει από πάνω της μύθους και ταμπού, οφείλει να αποδεχτεί και τα άτομα με αναπηρία ως ισότιμα μέλη της. Η ισοτιμία δεν έχει καμία σχέση με τον οίκτο ή την προς ανάλωση προβολή... Σημαίνει σε δέχομαι όπως είσαι ,συμπορεύομαι μαζί σου,έχεις το ίδιο δικαίωμα μ’ εμένα στην διεκδίκηση...

Όσα αναφέρω παραπάνω,είναι σκόρπιες σκέψεις. Η κάθε μία απ’ αυτές επιδέχεται μεγαλύτερη ανάλυση και πολλές δεν μπορούν να διατυπωθούν στο χαρτί... Ίσως σε κάποια  στιγμή να τα καταφέρω...το οφείλω στον εαυτό μου και στους ανθρώπους που αγαπώ!

 

{fcomment}

 

Μέλος της "ΔΕΞΙΟΤΗΤΑΣ" (Όμιλος Προστασίας & Ανάπτυξης Δεξιοτήτων)

Back to top
Go to bottom